SZANOWNY RODZICU!

Dorastanie to okres naturalnych przeobrażeń ciała, które budzą w każdym nastolatku wiele sprzecznych odczuć. Charakterystyczne są: poczucie osamotnienia, obniżenie poczucia własnej wartości i kompleksy. Nastolatek porównuje się z rówieśnikami, oceniając rysy twarzy, kształt sylwetki czy dobór elementów stroju. To wszystko w obawie przed brakiem ich akceptacji, a niekiedy także akceptacji rodziny. Poza tym pewien kult piękna, mało realistyczny schemat doskonałości lansują także media. W tym wieku eksperymentowanie z własnym wizerunkiem jest normalne, o ile nie przeradza się w niebezpieczną obsesję na punkcie idealnej figury. Zaczyna się to bardzo niewinnie - od marzeń, by wyglądać jak modelka czy znany aktor, a może skończyć się depresją lub inną ciężką chorobą.

Twoim zadaniem jest mądre i rozsądne wyznaczanie dorastającemu dziecku granic, baczna obserwacja jego poczynań, zachęcanie go do rozmów i uważne słuchanie tego, co do Ciebie mówi.

TO BARDZO WAŻNE, BYŚ MÓGŁ W PORĘ ZAREAGOWAĆ, KIEDY COŚ CIĘ ZANIEPOKOI, NP. JEŚLI TWOJE DZIECKO CORAZ CZĘŚCIEJ:

  • narzeka, że jest brzydkie, niezgrabne, grube, zbyt chude - chociaż wcale tak nie jest,
  • przegląda się w lustrze, zapisuje swoją wagę, mierzy obwód brzucha, bioder, bicepsów, łydek,
  • mówi, jak bardzo boi się przybrać na wadze,
  • w krótkim czasie znacznie traci na wadze,
  • dąży do osiągnięcia jakiejś wagi, a gdy się to tylko uda, znowu wyznacza sobie następny próg,
  • mówi o zdrowym jedzeniu, kaloriach, zawartości tłuszczu w produktach,
  • odmawia jedzenia konkretnych produktów, twierdząc, że są skażone chemią i woli samo robić sobie posiłki,
  • spędza dużo czasu w samotności, odsuwa się od rówieśników, nie jest zainteresowane ani spotykaniem się z nimi, ani żadną formą kontaktu, traci przyjaciół,
  • ma obsesję na punkcie jakiejś diety lub ćwiczeń fizycznych,
  • zażywa różne witaminy i suplementy,
  • wolny czas spędza na siłowni lub w solarium,
  • zaczytuje się w poradnikach z cyklu „Jak być piękną...", „Jak mieć świetnie wyrzeźbione ciało...", „Jak podobać się innym..." itp.,
  • wygląda na coraz bardziej nieszczęśliwe i przygnębione,
  • jest drażliwe, nadąsane,
  • opuszcza zajęcia lekcyjne, uzyskuje gorsze niż do tej pory wyniki w nauce.

 

PAMIĘTAJ!

Samo nic nie zmieni się na lepsze. Porozmawiaj spokojnie z dzieckiem o tym, co Cię niepokoi. Nie oceniaj, nie krytykuj i nie strasz - mów tylko o konkretnych zachowaniach. Zaproponuj konsultację u specjalisty: pedagoga szkolnego, psychologa w poradni psychologiczno-pedagogicznej lub lekarza. Jeśli dziecko odmówi - nie rezygnuj, sam zgłoś się po poradę. Rozmowa o Twoich spostrzeżeniach i niepokojach pomoże specjalistom wstępnie rozpoznać, co się dzieje z dzieckiem, jakie są przyczyny jego zachowań. Oni doradzą, jakiej pomocy potrzebuje Twoje dziecko i kto może jej udzielić.

 

 

 

 

 

AUTOR: MAŁGORZATA ŁOSKOT

„Głos pedagogiczny” kwiecień 2012(38)