JAK POMOC DZIECKU Z CHOROBĄ PRZEWLEKŁĄ, ABY MIMO CZĘSTYCH ABSENCJI RADZIŁO SOBIE W SZKOLE

Wskazówki dla rodziców

Drogi Rodzicu!

1.Przekaż szkole (nauczycielom, wychowawcy, pedagogowi) szczegółowe informacje dotyczące choroby dziecka: opisz objawy, które mogą utrudniać naukę i funkcjonowanie w grupie, zapoznaj z ograniczeniami psychofizycznymi, jakim podlega dziecko, poinformuj wszystkich ważnych czynnikach choroby. Informacje te są szkole potrzebne, by jak najlepiej wspomóc Twoje dziecko.

2.Udaj się z dzieckiem do poradni psychologiczno-pedagogicznej, by zdiagnozować jego potrzeby i możliwości. Na podstawie przeprowadzonych badań zostanie wystawiona opinia psychologiczno-pedagogiczna zawierająca wskazówki do pracy z dzieckiem - w domu w szkole. Prawdopodobnie znajdzie się w niej zapis o dostosowaniu wymagań szkolnych do możliwości dziecka. Przekaż opinię nauczycielom w szkole, by mogli wdrażać zawarte w niej zalecenia.

3.Jeżeli stan zdrowia Twojego dziecka uniemożliwia lub znacznie utrudnia mu uczęszczanie do szkoły, wystąp do poradni psychologiczno-pedagogicznej z wnioskiem o indywidualne nauczanie (wraz ze wskazanymi przez poradnię dokumentami). Na podstawie zgromadzonej dokumentacji zespół orzekający działający przy poradni może wydać orzeczenie o potrzebie indywidualnego nauczania, które musisz dostarczyć dyrekcji szkoły z prośbą o zorganizowanie Twojemu dziecku tej formy nauczania.

4.Dbaj o ścisłą współpracę z nauczycielami. Uzgodnij dogodny zarówno dla Ciebie, jak i dla nauczyciela sposób komunikacji. Na bieżąco zdobywaj informacje dotyczące zaległości, jakie Twoje dziecko ma w związku z nieobecnościami, by pomóc mu w uzupełnieniu braków. Ustal, w jaki sposób i w jakim trybie dziecko powinno uzupełniać zaległości.

5.Wspieraj dziecko w nauce i nie pozwól, by zaległości szkolne skumulowały się w stopniu, który przytłoczy i zniechęci dziecko. W okresach remisji choroby lub osłabienia objawów motywuj je do systematycznej nauki. Pomagaj uzupełniać zaległości, dzieląc je na mniejsze partie, które dają się ogarnąć i nie zniechęcają. Pomocne może być ustalenie stałego planu dnia (czas na naukę, odpoczynek, przyjemności) i ścisłe jego przestrzeganie.

6.Ogromne znaczenie wspierające dla dziecka mają zachęty, pochwały i nagrody. Motywuj dziecko do wysiłku, wskazując na realne do osiągnięcia rezultaty. Chwal i nagradzaj włożony wysiłek, a nie tylko osiągnięcia. Pocieszaj w chwilach zwątpienia. Bądź jednak stanowczy i konsekwentny, wypracuj spójny system motywacyjny (za co, kiedy i jaka należy się nagroda lub negatywne konsekwencje).

7.Twoje oczekiwania wobec dziecka muszą być realne. Nie podnoś zbyt wysoko poprzeczki, gdyż doprowadzi to do frustracji i spowoduje wtórne problemy emocjonalne Twojego dziecka. Brak oczekiwań czy pobłażanie dziecku również przyniesie negatywne konsekwencje - dziecko nie będzie podejmować wysiłku przezwyciężania trudności, będzie się poddawało przy najmniejszej przeszkodzie, a jego poczucie własnej wartości znacznie się obniży.

8.Dowiedz się w szkole, z jakich dodatkowych zajęć Twoje dziecko mogłoby skorzystać -zapytaj o zajęcia korekcyjno-kompensacyjne, zajęcia wyrównawcze z poszczególnych przedmiotów, zajęcia socjoterapeutyczne lub spotkania z psychologiem.

9.Wspierając dziecko, pamiętaj o języku akceptacji - naucz się rozpoznawać emocje, jakie dziecko komunikuje, nazywaj je i akceptuj (również - a może przede wszystkim - te negatywne).

10.Nie koncentruj się wyłącznie na nauce i nadrabianiu zaległości dziecka. Poprzez wysoką absencję Twoje dziecko traci też kontakt z rówieśnikami, a przez to cenne okazje do zdobywania doświadczeń społecznych. Może mieć więc trudności w nawiązywaniu i podtrzymywaniu relacji, komunikowaniu się z kolegami, rozwiązywaniu konfliktów interpersonalnych. Dlatego dbaj o to, by Twoje dziecko miało jak najwięcej kontaktów z kolegami i koleżankami - niech ich odwiedza, zaprasza do siebie, spędza z nimi jak najwięcej czasu.

11.Nie trzymaj dziecka „pod kloszem". Chore dziecko uruchamia w rodzicach nadopiekuńczość, która - niestety - mu nie służy: zabija inicjatywę, samodzielność, poczucie własnej wartości. Dlatego dbaj o autonomię dziecka, pozwól mu na zdrowo rozumianą swobodę, samodzielne dokonywanie wyborów, podejmowanie własnych decyzji i ponoszenie za nie odpowiedzialności. Jeżeli dziecko ma się prawidłowo rozwijać, nie wyręczaj go zawsze i we wszystkim.

12.Podejmuj w rodzinie trudne tematy związane z chorobą, bólem, lękiem, cierpieniem. Jeżeli staną się one tematem tabu, dziecko będzie musiało sobie z nimi radzić samo. Cała energia dziecka zaangażowana zostanie w pokonywanie trudności emocjonalnych i opanowywanie lęku. Niewiele sił zostanie na naukę.

13.Dbaj o dobrą, szczerą i przejrzystą atmosferę w domu, w której wszyscy członkowie rodziny mają prawo do przeżywania i wyrażania swoich uczuć, zarówno tych pozytywnych, jak i tych negatywnych. Niech sytuacja domowa i relacje w rodzinie nie będą kolejnym problemem, z którym musi borykać się dziecko. Niech stanowią dla niego wsparcie i bezpieczną bazę do radzenia sobie z wyzwaniami.

 

 

AUTOR: MAGDALENA ŻYŁA

„Głos pedagogiczny” styczeń 2012(35)